შეცდომებზე ნასწავლი ცხოვრება!

Standard

tumblr_mwq6r746ES1rl50hno1_400

დედამიწა ბრუნავს!ბრუნავს, მაგრამ თემოს ვერ გაუგია წაღმა ბრუნავს იგი, თუ პირიქით…ნივთები ჰაერში დაფრინავს, თემოს პატარა საკუჭნაო… ჭაღმა, თუ შეიძლება მას ჭაღი ეწოდოს ფეხები გამოიდგა და გარბის… მაგდამ კედებს ცეცხლი წაუკიდა და გაუწოდა თემოს – ჩაიცვი და დროზე გაიქეციო… ისევ თემოს პატარა საკუჭნაო… ჭუჭყისგან თითქმის გაშავებული და ერთ დროს თოვლივით თეთრი ფარდა უცებ ხალიჩად გადაიქცა და თემოს ფეხებთან დაიგო… დედის სიტყვები: „იცხოვრე ისე, რომ სიბერეში უკან მოხედვის არ შეგრცხვეს!“ პატარა საკუჭნაომდე კი ფული, ბევრი ფული… ქალები, ბევრი ქალები. მაგდა უკვე დაფეხმძიმებული, თემომ ის დაიკიდა, უყვარდა , მაგრამ მაინც დაშორდა… ბავშვი? გოგონას მუცელი მოეშალა? არა აბორტი გაიკეთა… მანამდე კი დედის მოულოდნელი გარდაცვალება… სიკვდილი- მაგდას სიკვდილიც… აბორტის შედეგად სიკვდილი… მაგდამ ისევ გაუწოდა კედები, ნახევრად დამწვარი: ჩაიცვი და გაიქეციო. ძალიან მოკლე დროში გამდიდრება, ბევრი ფული, გართობა, სიგიჟე, სიგიჟე… მეგობრები, რომლებსაც მან ზურგი აქცია, არა და გიოს როგორ სჭირდებოდა მისი დახმარება, თემო კი ამაზე არც დარდობს…
ღამის ორი საათი, ბუნებრივია ბნელა, მაგრამ ქალაქის ერთ- ერთი ცენტრალური უბანი რათქმაუნდა განათებულია. თემოს ზურგს უკან კი რაღაც ციმციმებს, ასოები პერიოდულად ინთება და ქრება… ძალიან ბევრი წაგებული ფული!!! დედის სიტყვები: „იცხოვრე ისე, რომ სიბერეში უკან მოხედვის არ შეგრცხვეს!“
წამალი, ბევრი წამალი, თავისთავად კაიფი, მერე ლომკა, ისევ კაიფი. მეგობრები მის დახმარებას ცდილობენ, ის კი არავის იკარებს, მას არ უნდა მეგობრები ჰყავდეს… ბარის მოცეკვავე ქალი… დარჩენილი ფული მან მოჰპარა და “დაადო” როგორც წესი… დედის სიტყვები: „იცხოვრე ისე, რომ სიბერეში უკან მოხედვის არ შეგრცხვეს!“ ბოლოს და ბოლოს დაფიქრება მშობლის სიტყვებზე… მთელი ცხოვრება თვალწინ გაურბენს – სხვისი ძარცვა, ტანჯვა, წამება… ძალიან მოკლე დროში ძალადობით მოპოვებული სიმდიდრე… მაგდა! მისი სიკვდილი, დედის სიკვდილი, წამალი, ტოტალიზატორი, ბარის მოცეკვავე ქალი… პატარა საკუჭნაო, მერე იქედანაც გამოგდება. თემო ვერ სუნთქავს…
პარკი! დილის რვა საათი, ერთი სკამი ცარიელი, მეორეც ცარიელი, მესამეც, თუმცა არა, ვიღაც წევს, ოფლში იწურება, მას ალბათ კოშმარი ესიზმრება. – არა მაგდა ვერ ჩავიცმევ, დავიწვები! დედა, მაგდა მაპატიეთ, გიო შენც მაპატიე… დავიწვები მაგდა…
გამოეღვიძა, მაგრამ განსხვავება არ შეუმჩნევია რეალობასა და კოშმარს შორის, მან ხომ სიზმარში მისი განვლილი ცხოვრება ნახა… ატირდა, მერე ადგა, ბორგვისას ჩამძვრალი და სიძველისგან დაფლეთილი შარვალი, რომლის შესაკრავის როლს ახლა ალუმინის ჯაჭვი ასრულებდა, წელზე დაიდო, დახეული კეტების ჭუჭყიანი თასმა შეიკრა და წავიდა. დედის საფლავზე ავიდა, ბევრი იტირა, მოუბოდიშა, საფლავის ქვის გვერდით ჩაბეტონებულ ჯვარს მოკრძალების ნიშნად ხელით შეეხო… დედის ფოტო გულის ჯიბიდან ამოიღო, მას მაგდას ფოტოც ამოყვა, ორივეს ეამბორა, შემდეგ მაგდას საფლავზეც ავიდა, მოინანია, ფაქტიურად თემომ მისი უყურადღებობით უბიძგა გოგონას, რომელსაც დიდძალი სურვილი ჰქონდა იგი მამად ექცია ,აბორტისკენ, ამ ყველაფერს კი ასეთი სავალალო შედეგი მოჰყვა… წავა, აუცილებლად წავა…მას გამოსწორების შანსი ეძლევა.
რამდენიმე დღის შემდეგ, თემო თბილისის მერიიდან გამოვიდა, მეორე დღეს დაიბარეს, ხელში პარკი გადასცეს და უთხრეს: „ხვალიდან საქმეს შეუდგებით“. ის ისევ დაფიქრდა დედის სიტყვებზე… პარკი გახსნა და იქიდან ნარინჯისფერი ჟილეტი ამოიღო, რომელსაც ზურგზე ფიროსმანის ტილოს მოხუცი გმირი ეხატა და წრიულად ეწერა: „ვარ ჩემი ქალაქის მეეზოვე“!

tumblr_mwqbhsTZKZ1s9clp2o1_500

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s