ჩემი კუთხე წელიწადის ამ დროს

Standard

Image

კარგია როცა გენატრება, ასე უფრო ხვდები მის ფასს, თუ რამხელა მასშტაბებით არის იგი დამკვიდრებული შენს გულში. მისგან შორს ხარ, ის კი თითქოს ყოველ დღე გახსენებს თავს.გეპატიჟება მასთან. უკვირს ამდენი ხანი როგორ გაძელი რომ არ გენახა. ალბათ ეჭვიანობს დედაქალაქზე, რომელმაც ასევე ძალიან შეგაჩვია თავი. თბილისსაც ვერ ელევი, მაგრამ ხვდები რომ ფესვები გიხმობს. უკვე მეტისმეტია, გინდა იმ ნანატრი ჰაერის შესუნთქვა, რომელიც ენგურის ხიდთან იღებს სათავეს. სუფთა, უკვე ზამთრის სუნნარევი ჰაერი.

იქ უკვე ერთ კვირაზე მეტია თოვს და ცდილობ გაიხსენო ის ემოციები, რაც ამ ზამთრის სტიქიის სტუმრობას თან ახლდა, თუმცა თბილისიც ცდილობს არ ჩამორჩეს და თეთრ ლაბადას აფარებს არე-მარეს…

წყდები რეალობას და წარსულში ინაცვლებ, როცა სკოლისკენ მიმავალ გზას დაადგებოდი. მხოლოდ ძაღლის ნაფეხურებს თუ შეამჩნევდი. დილით  ტრანსპორტის საბურავის განუწყვეტელი ტრიალის კვალს ვერსად ნახავდი – თოვლში აზელილი მიწა მხოლოდ უკან მობრუნებისას გხვდებოდა, დილით? დილით კი თითქოს ზღაპრულ ბილიკზე მიაბიჯებდი. არე-მარეს ფითქინა ხალიჩა ეფინა და შენც ტოვებდი მასზე ორნამენტებს შენივე ნაფეხურებით… ეს ხდებოდა შენი ცხოვრების ნანატრ ეტაპზე, როცა ჯერ კიდევ მოსწავლე გერქვა და შენც ტკბებოდი ბავშვობის უდარდელი წლებით აფხაზეთში…

მალე საუკუნეს კიდევ ერთი წელი მიემატება. შენ კი ბედნიერი ხარ ჩემო თავო, რომ 2014- ს აფხეზთში შეხვდები…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s