სიკვდილით ხსნა

Standard

Image

ისინი საუკეთესო მეგობრები იყვნენ, მაგრამ ხშირად საუკეთესო მეგობრებსაც მოსდით უთანხმოებები. იკამათეს, ისე რომ მალე ეს კამათი ჩხუბში გადაიზარდა. სიტუაცია ისე გამწვავდა, ერთ-ერთს უნდა დაეტოვებინა იქაურობა. გვანცამ დაავლო ჩანთას ხელი და კარი გაიჯახუნა. ტირილში და ნერვიულობაში ვერც მიხვდა, რომ შუაგზაზე მიდიოდა. ამ დროს სწრაფი სიჩქარით მომავალმა მანქანამ საჭე ვერ დაიმორჩილა და…

ის ჯერ კიდევ სუნთქავდა, ხედევდა როგორ დასტრიალებდნენ უცნობი ადამიანები თავს, შემდეგ საკაცეზე დააწვინეს და გვანცა ცდილობდა ექიმის თეთრი ხალათიდან მზერის სხვა დეტალზე გადატანას, მაგრამ ეს სითეთრე ჯიუტად არ ტოვებდა მის მხდეველობას. რამდენიმე წამში ხალათის უკან პერსპექტივაში არსებული მანქანის მინა, ექიმის წაბლისფერი თმა და ხელები, რომლებიც გვანცას თავზე ეფერებოდნენ მთლიანად შეივსო თეთრით და კადრიც გაჩერდა…

თეომ  გვანცას მშობლებს ყველაფერი მოუყვა, მათ კი გადაწყვიტეს, რომ გოგონა პანაშვიდზე არ მიეშვათ.

გვანცას სიკვდილიდან ერთი წლის შემდეგ თეომ გარისკა და მის საფლავზე ასვლა გადაწყვიტა. ის ტიროდა, ებოდიშებოდა გვანცას. მიწას ხელით ეფერებოდა, მის ფოტოს საფლავის ქვაზე კოცნიდა. გული რომ იჯერა გარშემო მიმოიხედა. იქაურობა გვანცას ფოტოებით და მისი საყვარელი ნივთებით იყო სავსე.  მათ შორის კი მისი დღიური ერია, რომელიც თეოს პირდაპირ მაგიდაზე იდო. ბევრი არ უფიქრია ისე აიღო და გადაფურცლა…ეს დღიური ხუთი წლის იყო. გვანცა წერდა ბანკეტის ღამეზე, უნივერსიტეტის პირველ დღეზე, შეყვარებულზე, მის თეოზე. ყველგან ასე იხსენიებდა: “ჩემი თეო”… Image

რამდენმე დღე სასაფლაოზე სიარულის შემდეგ თეომ ბოლო გვერდი გადაფურცლა . იგი იმ ავბედითი დღით იყო დათარიღებული. ნაწერი კი ასე იწყებოდა: “სანამ შევძლებ დამალვას, არ ვიტყვი. მალე მოვკვდები. ლეიკემია მაქვს. მინდა სიკვდილით ვიხსნა ტანჯვა, რომელიც მომავალში მომელის. ბედნიერი ვიქნები სანამ ავადმყოფობა დამრევს ხელს მანამ მოეღოს ჩემი სიცოცხლის დღეებს  ბოლო! არ მინდა ჩემმა საყვარელმა ადამიანება ნახონ ჩემი წამება. მინდა ყველას დავშორდე, მინდა ყველას ჩემგან წყენა ახსოვდეს, რომ როცა მომიგონებენ თქვან, გვიყვარდა, მაგრამ ბევრი ცუდიც გვახსოვს მისგანო. შეიძლება ჩემი გადაწყვეტილება არასწორია,მაგრამ ამით მათ თითქოს გავუადვილებ უჩემობით გამოწვეული ტკივილის გადატანას, ბოლოს და ბოლოს დრო ხომ ყველაფერს კურნავს და მერე გვანცას ხსოვნაც დავიწყებას მიეცემა. დღეს თეოს უნდა დავემშვიდობო! ” დღიურს თეოს ხელიდან მიწამდე ერთი წამიც არ დასჭირვებია. ის ახლა გვანცას საფლავზე ეგდო, თეო განაგრძობდა ტირილს…

Image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s