ერთხელ!…

Standard

Image

– თუ შეიძლება ადგილი დამითმეთ! ფიქრებში გართულს არც მიმიქცევია თავიდან ყურადღება ამ სიტყვებისთვის, მაგრამ როდესაც იგივე სიტყვები მეორედ და უფრო მაღალი ტემბრით ჩამესმა, გონს მოვეგე, ავიხედე და ლამის დავიყვირე ისე შემეშინდა.თავზე საშუალო ტანის, შუა ასაკის ქალი მადგა, საკმაოდ გამომწვევად ჩაცმული, მაგრამ ჩემში შიში მისი გამომწვევი ჩაცმის სტილს ნამდვილად არ გამოუწვევა. მისი ცალი თაფლისფერი თვალი მე მიმზერდა და უკვირდა ამდენი ხანი რომ არ ვუთმობდი ადგილს. მეორე კი,სამყაროს აღსაქმელად საჭირო აუცილებელი ორგანო, რომელსაც უფრო ცისფერი დაჰკრავდა, ღმერთმა იცის საით იცქირებოდა. სწორედ მისმა სხვადასხვა ფერის თვალებმა გამოიწვია ჩემში უეცარი შიში. სხვა რა გზა მქონდა , ადგილი დავუთმე…აშკარად ფსიქიკურად ჯანმრთელი  არ იყო.მთელი გზა ფარულად ვაკვირდებოდი და ვფიქრობდი, საიდან მეცნობოდა ასე ძალიან. მე ის ამ ამბიდან ერთი თვით ადრე, მარჯანიშვილზე ვნახე: მოკლე შორტებით, ღრმა დეკოლტიანი მაისურით, კიკინებით, ფერუმარილში ამოვლილი სახით, რათქმაუნდა სხვადასხვა ფერის თვალებით და ხელში „კოკა- კოლას“ 2 ლიტრიანი ბოთლით,რომელსაც სადაც იყო ჩაცლიდა. სწორედ ამ დროს ჩავუარე მას და უკან მოხედვის შემეშინდა, აგრესიული გამომეტყველებიდან გამომდინარე და შესაბამისად ვერ გავიგე თუ რა ბედი ეწია „კოკა – კოლას“ უკანასკნელ წვეთებს ამ ქალის ხელში, დალევდა აბა რას იზამდა. ახლა კი ის ჩემს ადგილზე იჯდა, რომელიც ძალის საშუალებოთ მოიპოვა და მადლობაც არ გადამიხადა.

ამ შემთხვევის შემდეგ თითქმის ყოველ კვირას მქონდა ამ ადამიანის ხილვის ბედნიერება: ხან ავტობუსში, ხან ქუჩაში, უზარმაზარი ცელოფნებით ხელში და ხანაც პარკებში. ზის და თითქოს გაზეთს კითხულობს, ვინც მიაჩერდება და გაკვირვებული უყურებს, რაც სავსებით ბუნებრივია, აგინებს, უარეს შემთხვევაში, ქვებს ესვრის.

ბოლო ნახვამდე ვფიქრობდი, რომ იგი ერთი ფსიქიკურად შერყეული და მსუბუქი ყოფაქცევის ქალია, რომელმაც არ იცის, თუ როგორ მოიქცეს საზოგადოებაში, არ იცის ადამიანური გრძნობების შესახებ, სიყვარული იქნება ეს თუ თანადგომა, მაგრამ ბოლო ერთი წელია მასზე აზრი შემეცვალა. ჩვენი ბოლო შეხვედრის ადგილი ისევ ავტობუსში შედგა, თუმცა ამჯერად მისთვის ადგილი არ დამითმია, უკვე ფეხზე ვიდექი და ამიტომ.სკამზე ხანში შესული ქალი იჯდა, რომელსაც დაახლოებით 5 წლის ბიჭი ეჯდა კალთაში, ბავშვი უნარშეზღუდული იყო, თუ არ ვცდები ცერებრალური დამბლით  დაავადებული. უცებ ვიღაც გვერდით დამიდგა და დაიხარა ბიჭუნასკენ. ეს ის ქალი იყო, რომელიც მე ჯერ კიდევ იმ წუთამდე უხეშად რომ ვთქვა უგულოდ მიმაჩნდა. ის ბავშვს მოეფერა, ჯიბიდან შოკოლადი ამოიღო და პატარას გაუწოდა. როდესაც მათი ჩასვლის დრო მოვიდა, იგი ადგა და ბავშვი ჩააყვანინა ქალს, რომელსაც იმ წამს ვერც ერთი მგზავრი ვერ მიხვდა, ჩემი ჩათვლით. ვიდექი და ნელ- ნელა მეცვლებოდა მასზე აზრი, რა უსამართლოდ ვექცეოდი, მისი გარეგნობის და ერთი შეხედვით უხეში საქციელის გამო, ბავშვური უვიცობიდან გამომდინარე. მისკენ რომ  მოვიხედე, თავი უფრო დამნაშავედ ვიგრძენი, ის ტიროდა და თავისთვის ბუტბუტებდა – როგორ შემეცოდა საწყალი ბავშვი, რა საყვარელია და რა ცოდოა, რომ ასეთ დღეშიაო.

ეს ქალი, რომლის სახელიც კი არ ვიცი, დღემდე მხვდება- ქუჩაში, ავტობუსსა, თუ ბაღებში, უკვე თბილად ჩაცმული, უამრავი პარკით ხელში, ხან გაბრაზებული, ხანაც მომღიმარი… მთავარი კი ისაა, რომ ამ თითქოს უხეში პიროვნების მიღმა, საოცრად თბილი და კეთილი ადამიანი ცხოვრობს, რომელიც ისევე იმსახურებს საოგადოების სრულუფლებიან წევრობას, როგორც ყველა დანარჩენი.

2010 წელი.

 

 

                                                                                            

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s