სინანული

Standard

სამხარაძეების ოჯახში დილაადრიან კამათი ატყდა.

– ჩემს ფინჯანს ნაპირი ჩამომტვრევია – იყვირა ბატონმა რეზომ.

– რა მოხდა მერე, არც კი ემჩნევა – შეეპასუხა მეუღლე – ქალბატონი სესილია.

– ტუჩები ხომ არ უნდა დავისერო?

– ჭურჭელი ყველა ოჯახში ტყდება. ყველა ფინჯანი და თეფში ხომ არ დარჩება მთელი?

– მართალი ხარ, მაგრამ ჩვენ ხომ სულ სხვა სიტუაცია გვაქვს? ჩვენს შვილს არც მოვუკითხივართ მას მერე, რაც ბავშვები გამოუშვა აქეთ.

– თქვენ მაგაზე არ იდარდოთ, ამიერიდან ჭურჭლით და სხვა საჭირო ინვენტარითაც მე უზრუნველგყოფთ. მუშაობა დავიწყე – სიტუაციის დარეგულირება სცადა ლექსომ.

– ეს ბავშვი სულ ხუმრობის ხასიათზე როიგორ უნდა იყოს? – გაბრაზებული ტონით შეეკითხა სესილია მეუღლეს.

– არა მართლა გეუბნებით, ამიერიდან ყველაფერი გვექნება, რასაც მოვისურვებთ.

– პატიოსნად იშრომე შვილო, პატიოსნად და დღში ერთ ლუკმა პურსაც დასჯერდება კაცი. – უთხრა ბაბუამ და სიცივისგან აკანკალებული საწოლში ჩაწვა.

– ლექსო ერთ წამს გაშრა. გასვლიასას ჩაილუღლუღა: ‘’სულ მალე მიუჯდები ბაბუ შენს საყვარელ ბუხარს გაზეთით ხელში’’ – და ოთახიდან გავიდა.

– ბატონი რეზო გადაბრუნებას და ძილს რომ აპირებდა ისე კარზე კაუნის ხმა გაისმა.

– ლექსო! გაილახები იცოდე! ნუ ამაყენებ ახლა საწოლიდან. – ამ დროს კარი გაიღო და… ვაიმე შვილო! შენ შემოგევლოს ბაბუა, მადლობა ღმერთს სიკვდილამდე შენი თავი რომ მანახა. დამლოცე შვილო.

– ღმერთმა დაგლოცოს.როგორ ხართ ბაბუ?

–  როგორ ვიქნებით შვილო, შენი გადარეული ძმის ხელში, რაც წახვედი მას მერე მთლად აიშვა, ვეღარ ვაკონტროლებთ. სესილია მოდი აქ შე ქალო, მამა ანტონი ჩამოგვივიდა. (მამა ანტონი – ალეკო სამხარაძე, სესილიასა და რეზოს მეორე შვილიშვილი იყო. დედის ავტოკატასტროფაში დაღუპვის შემდეგ, მოსკოვიდან ძმასთან ერთად ბებია-ბაბუასთან კახეთში ჩამოვიდა, დედის სულისთვის სალოცავად ეკლესიაში სიარულს მოუხშირა და საბოლოო ჯამში სასულიერო გზას დაადგა, მღვდლად ეკურთხა).

– ვინა შე კაცო?

– ჩვენი ალეკო სესლია, ალეკო ჩამოგვივიდა.

– შენ შემოგევლოს ბებიაშენი, დამლოცე შვილო.

– ღმერთმა დაგლოცოს.

– როგორ ხარ შვილო, როგორ მოხდა რომ ჩამოხვედი?

– ძალიან მომენატრეთ ბებო და გადავწყვიტე ჩამოვსულიყავი, მრევლიც არ გამიფრთხილებია.

– მიდი ქალო სესილია, ლექსო დააბრუნე, ძმა ჩამოუვიდა.

– ვნახე ბაბუ გზად რომ მიდიოდა, მითხრა საქმე მაქვს და მალე მოვალო.

– რომელი მოუცლელი ეგ მყავს, ის მაწანწალა, უსაქმური- ჩაილაპარაკა ბებიამ.

2.       გიორგის სახლის კარზე ვიღაც შეუწყვეტლივ აკაკუნებდა.

– ლექსო რა გჭირს ბიჭო, რა სახე გაქვს?!

– უნდა გავიქცე გიო.

– სად ბიჭო, რატომ?

– ჩემი ძმა ჩამოვიდა, აქ ვერ გავჩერდები.

– მამა ანტონი? რა კარგია, უნდა ვნახო.

– რა კარგია ბიჭო, ხომ არ გაგიჟდი, ვერ ხვდები რა დღეში ჩამაგდებს?

– კი მაგრამ, მაგან რა იცის?

– ვიცი რომ იცის, კარგად ვიცნობ. გაიგო ალბათ და ამიტომაც დაგვადგა მოულოდნელად.

– მაიც სად უნდა წახვიდე?

– არ ვიცი, ალბათ იქ საიდანაც ჩამოვიდა, აქ ვერ გავჩერდები, აუცილებლად მომაგნებს, ამ სოფლის გარდა ნაცნობები მხოლოდ თელავში მყავს.

– და იქ იგივე საქმეს გააგრძელებ ხომ?

– არ ვიცი, ვნახოთ, იქნებ ვალების გასტუმრება მოვახერხო.

– კარგი ძმაო, შენ იცი, წარმატებებს გისურვებ.

3.       – მამა ანტონი წირავს ხვალ ნინო?

– არა, არამგონია ანა, ყევლა იძახის 2 დღეა გაუჩინარდაო.

– კიდევ შორი გზაა გასავლელი?

– არა, თითქმის მივედით.

– შეჩერდით ქალბატონებო! სანამ ყველაფერს არ მომცემთ, რაც ამ წამს გაბადიათ, დანიშნულების ადგილამდე ვერ მიაღწევთ!

– რა გნებავთ ბატონო? არაფერი გავქვს, ამ ღამით შემატყობინეს, რომ დეიდა ავად გამიხდა და მე და ჩემი მეგობარი მივდივართ სანახავად.

– არ მაინტერესებს არაფერი, საყურეები და ბეჭდები მოიხსენით თორემ- ნიღბიანბა ნინოს ხელი დაავლო და მისი მოკვლით დაემუქრა ანას. ამ დროს ტოტალიზატორიდან გამოსულმა ბიჭმა ნახა ისინი და განრისხებული გაიქცა გოგონების საშველად, მაგრამ ყაჩაღმა დანა იშიშვლა და თვალის დახამხამებაში ბიჭის მკერდიდან სისხლის მდინარემ იჩქეფა.

4.        – მე მოვკალი იგი, ადამიანი, რომელიც ჭირშიც და ლხინშიც გვერდში მედგა. ჩემი ტკივილი სტკიოდა და ჩემი ბედნიერებით ხარობდა. ბოლო დროს ისე მიეჩვია ტოტალიზატორში სიარულს, რომ თავს ვეღარ ანებებდა. მერე ძმა ჩამოუვიდა უეცრად. მითხარა უეჭველი გაიგო ჩემი ამბავი და უნდა გამკიცხოსო. ძალიან უყვარდა ძმა და მისი დიდი რიდი ჰქონდა. სიკვდილი ერჩივნა მისი მხრიდან რაიმე ცუდის თქმას. სინამდვილეში კი ძმა ბებია- ბაუას სანახავად ჩასულა სოფელში და მისი თამაშის შესახებ არაფერი იცოდა.გამუდმებით თავს ადანაშაულებდა იმაში, რომ თამაშს მიეჩვია. არა და რომ სცოდნოდა, მე მისი მეგობარი, ყაჩაღი და ქურდი ვიყავი, ალბათ სამუდამოდ გაწყვეტდა ჩემთან კავშირს. უსამართლობას ვერ იტანდა და სწორედ ამ უსამართლობის მსხვერპლი აღმოჩნდა იმ ავბედით საღამოს, წინააღმდეგობა რომ გამიწია და გოგონების გაშვება მიბრძანა. ქუდი რომ მოვხადე და ფარანი სახეში მივანათე, ჩემი საყვარელი ძმაკაცი – ლექსო შემრჩა. ამ ამბის გამგონე ბაბუას, იქვე გული გაუსკდა, მამა დალევას მიეჩვია და ღვიძლის კიბოთი გარდაიცვალა, ბებია ამდენი უბედურებისგან ჭკუიდან შეიშალა და ერთ დღესაც რელსებზე მძინარეს მატარებელმა გადაუარა. მამა ანტონი კი ხშირად გვაკითხავდა პატიმრებს ციხეში. ერთმანეთს ტკივილს ვუმსუბუქებდით, მან ყველაფერი მომიტევა,უფრო სწორად თვლიდა რომ მე დამნაშავე არ ვიყავი და ეს ყველაფერი ერთი უბედური შემთხვევის წყალობით მოხდა. იგი შემთხვევით შემოაკვდათ პოლიციელებს, რომლებიც აბუნტებული პატიმრების შესაჩერებლად ღმერთმა უწყის რა მიმართულებით ისროდნენ. მე კი ჩემი პასუხი მაქვს ამ ყველაფერზე ჩემო… სახელი შემახსენე…

– სერგო!

– ჩემო სერგო, რომ ეს ყველაფერი ჩემი ბარლია.მე გავაუბედურე და ამოვწყვიტე ის ოჯახი.

ასე უყვებოდა გიორგი მესხი თავისი მძიმე ხვედრის შესახებ, ყოველ ახალშემოსულ პატიმარს, რომელსაც იმავე საღამოს გადაეწყვიტა თავის მოკვლა, საკანი როგორც კი დაცარიელდებოდა და განაჩენი სისრულეში მოიყვანა კიდევაც. საპირფარეშოდან მობრუნებულ სერგოს საზარელი სანახაობა დახვდა. გიორგის შუშის ნატეხით დაესერა სხეული და სისხლში ცურავდა. მას უკანასკნელი სიტყვები აღმოხდა ბაგეებიდან: ‘’ლექსო, ეს ადრეც უნდა მექნა!’’ და თითქოს კმაყოფილმა თავისი ნამოქმედარით სამუდამოდ დახუჭა თვალი…Image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s