დიდი ფელინის შემოქმედება (ნაწილი 2 – “კაბირიას ღამეები”)

Standard

Image

… და ამით არ იწურება ამ სასაცილო გოგონას (რომელსაც ჩაპლინი კაბაში შეარქვეს) თამაში ფელინის უკვდავ ქმნილებებში. გავა სამი წელი და ჯულიეტა მაზინას კვლავ მოუწევს მისი უსაზღვრო ნიჭიერების გადმოფრქვევა გადასაღებ მოედანზე.

სცენარი მეძავზე, რომელსაც გარემო აძლევს საშუალებას შეიცვალოს ცხოვრება, ფელინიმ აქცია ფილმად წმინდანზე, რომელიც მეძავობაშიც კი ინარჩუნებს ადამიანურ ღირსებას. ცხოვრების გზაზე, რომელიც კაბირიას აქვს არჩეული იგი უამრავ მამაკაცს ხვდება. ერთ – ერთი მათგანი კი მას სასიკვდილოდაც გაიმეტებს, ამაგრამ არა, კაბირიამ უნდა იცხოვროს, რათა კიდევ შეხვდეს მათ და თუ ბედი გაუღიმებს რომელიმეს ცოლი მაინც გახდეს, თუნდაც ამის სანაცვლოდ მოუწიოს სახლის გაყიდვეა, იმ სახლის, რომელიც მას ერთადერთ მფარველად წარმოუდგენია, პრინციპით – თუ გაქვს თავშესაფარი, ხარ დაცული. თუმცა მანამდე შევხვდებით მსახიობს, ჰიპნოზიორს და ბოლოს ოსკარს. სწორედ მსახიობთან საუბარში ვხვდებით, რომ ის უფრო ბედნიერია და შეუძლია იამაყოს ამ სახლით, ვიდრე მდიდარ მსახიობს სასახლით. იგი სწორედ ამ პატარა სახლის წყალობით არასოდეს არ გაათევს თავის პერანგთან ერთად ღამეს ქუჩაში, მაგრამ მოიცა მას ჰიპნოზიორის ენით ოსკარი ესაუბრება, სავარაუდოდ მორიგი მამაკაცი მის ცხოვრებაში. მარტო შესრულებულ ვალსში იგი ამბობს, თუ რა დასანანია რომ ადრე არშეხვდნენ ერთმანეთს, როცა იყო 18-ის, გრძელი შავი თმებით, რომლებიც ჰეროვნად ეყარა მხრებზე, თუმცა ოსკარს იგი ქერა მოკლე თმებითაც და 18 წლის ასაკს კარგად გადაცილებულიც ეყვარება. იგი ახალი ცხოვრების დასაწყებად ემზადება. მას არ სჭირდება უკვე ორი მფარველი, ამიტომ დროა გაყიდოს სახლი და ეძიოს ბედი ოსკართან ერთად. კაბირია ემშვიდობება მეგობარს და უტოვებს ბეწვის მოსასხამს, რომელიც მასთან ერთად მეძავობის ჟამს ეცვა…

სურვილი დიდია ძველი ცხოვრების დავიწყების, მაგრამ იქმნება სიტუაცია, რომელიც ამ ძველ ცხოვრებასთან კიდევ ერთხელ დააბრუნებს… მას არ უნდა ეხსენებინა ჰიპნოზიორთან, რომ აქვს სახლი, ასე მის ცხოვრებაში ოსკარიც არ გამოჩნდებოდა და ისიც მისი ერთ-ერთი მამაკაცის მსგავსად არ მოისურვებდა კაბირიას დახრჩობას, მაგრამ ამჯერად ოსკარი მხოლოდ მის ფულით სავსე ჩანთას დასჯერდა და ქალი დატოვა სიკვდილის გარეშე…

ისტორია მეორდება, თუმცა ამჯერად კაბირია არ ხვდება სიკვდილს მდინარეში… იგი ახალ გზას დაადგება, სადაც ახალგაზრდა გზააბნეულ მუსიკოსებს წააწყდება… პატარა რომაელი მეძავი მარცხდება – მისი ოცნება შეიცვალოს ცხოვრება, ჰყავდეს ქმარი, შვილები და ისე იცხოვროს, როგორც უმრავლესობა, განუხორციელებელი რჩება. მაგრამ კაბირია აქ უფრო მეტს აღწევს, იგი ადამიანურობას აღვიძებს ავაზაკში, რომელიც მის მოკვლას გადაიფიქრებს. შესაძლებელია ამიტომაც ესალმება ღიმილით ახალგაზრდებს, იქნებ მათთან მაინც იპოვოს “თავშესაფარი”, თუნდაც მის პერანგებს ქუჩაში ღამის გათევა მოუწიოთ. მთავარია ამ გზაზე ის ბედნიერი ივლის. ის ახლა მათი წინამძღოლი ხდება…

http://www.youtube.com/watch?v=FfxSesYlN4Y

ნაოჭებით გამხელილი სიბერე…

Standard

Image

ის ახლა წამოწოლილია. მე ვზივარ და მის უძლურ სხეულს ვათვალიერებ. მისი დაკოჟრილი ხელები მუდმივად მიწვევენ მოსაფერებლად. ნაოჭები მის ერთ დროს ფაფუკ სხეულს დაუნდობლად ხაზავენ  და მახსენებენ, რომ ისინი მისი უკან მოტოვებული რამდენიმე ათეული წლის შედეგია. უფრო ხშირად მოწყენილი. ტკივილისგან თითქმის უსიტყვოდ ქცეული, მაგრამ როცა საუბრობს საოცარი სიბრძნე იფრქვევა მისი ბაგეებიდან, ცხოვრების გამოცდილებით დაგროვილი სიბრძნე.

ყველაზე დარდობს, ყველაზე ფიქრობს… ნორმალურად გადაადგილებასაც ვერ ახერხებს. მე კი როგორ მახსოვს ჩემს ბავშვობაში შვილებისა და შვილიშვილებისათვის თავდადებული ბებია, ოღონდ ჩვენთვის არეფრი დაეკლო და დაუღალავად შრომობდა, ღამეებს ათევდა, ყინვასა და თოვლს არ დაეძებდა. ახლა კი ამდენი შრომა ტკივილად ექცა და ჩვენ მხოლოდ მედიკამენტებით ვახერხებთ მის დახმარებას… მე კი ისევ მის წინ ვზივარ, თითქოს მხატვარი და მის პორტრეტს ვხატავ. შიგა და შიგ გამომხედავს, სევდიან თვალებს მომაპყრობს, ალბათ უკვირს ასე მშვიდად რომ ვზივარ და რაღაც ტექსტს ვჯღაბნი, მაშინ როცა თვითონ თავის ერთ-ერთ შვილიშვილზე ნერვიულობს, რომელიც სახლში ამოსვლას აგვიანებს.

აი, ახლა ტკივილისგან წამოხტა და ფეხზე ხელი მოიკიდა, თითქოს მას მისი მოშუშება შეეძლოსო. მერე მე გამომხედა, არ უნდა მაგრძნობინოს, რომ გაუსაძლისად სტკივა… მახსოვს ერთხელ ვთქვი , თუ მასავით მეტკინება არ მინდა სიბერეთქო. ალბათ იმიტომ, რომ არ ვარ ისეთი ძლიერი როგორც ის. არ შემწევს ძალა გაუძლო იმდენ გასაჭირს , რამდენსაც ბებო. საყვარელი ადამიანების, მათ შორის დედის დაკარგვას.

არ მინდა ვიფიქრო იმ გაპარტახებულ სიცარიელეზე, რაც მის ამ ქვეყნიდან წასვლას მოჰყვება. დილით მის მხარეს გადმობრუნებისაც მეშინია, სმენად ვიქცევი ხოლმე ოღონდ მისი ჩუმი სუნთქვა ჩამესმას. ისღა დამრჩენია ვინატრო, რომ დიდ ხანს მყავდეს, მაგრამ მისი სევდით სავსე, ჩემთვის ძალიან ძვირფასი თვალები მეუბნებიან, რომ ბებო დაიღალა ცხოვრებით…

Image

დიდი ფელინის შემოქმედება (ნაწილი 1 – “გზა”)

Standard

Image

ფედერიკო ფელინიმ გასაოცარი სიზმრების და პერსონაჟების მთელი სამყარო შექმნა, ეკრანზე გამოიტანა იშვიათი სანახაობა, ადამიანური ცხოვრების დეტალებისგან და ნამსხვრევებისგან წარმოადგინა უცნაური ისტორიები და მოზაიკა. შეიძლება ითქვას, რომ ფელინიმ კინოს სამყაროს “ფელინიზაცია” მოახდინა და მთელ მსოფლიოში თავისი კვალი აღბეჭდა.

მისი პირველი აღიარება იწყება ფილმით – “გზა”, რომელიც ადამიანის სულიერ სიმარტოვეს ასახავს. ჯულიეტა მაზინამ სიღარიბის გამო მოხეტიალე, ცირკისთვის მიყიდული სოფლელი გოგონა ჯელსომინა ითამაშა. ჯელსომინა მძაფრად, ავადმყოფურად განიცდის მისი და ძამპანოს სიმარტოვეს. უბრალოება, გრძნობათა ბუნებრიობა, უეშმაკობა და სიკეთე დაუპირისპირა უგრძნობი ძამპანოს დაუნდობლობასა და სიცრუეს.

3

იდეალურია მაზინას მიერ შესრულებული ჯელსომინა. მისი სიარული და კლოუნის ჟესტები, მტირალი და ამავე დროს მცინარი თვალები, გამოხედვაში გაყინული მუნჯი კითხვები და უძრავი ღიმილი სამუდამოდ რჩება მეხსიერებაში. ამ ფილმში მსახიობი რაღაც ისეთს ქმნის, რაც ბევრად აღემატება იმას, რასაც სამსახიობო ოსტატობად იცნობენ. გენიალურია – მისი თამაშის შესაფასებლად სხვა სიტყვა არ არსებობს!

ფილმში გმირები სიმარტოვისთვის განწირულნი არიან, რადგან მათ არ ესმით ერთმანეთის. რეჟისორი გვიჩვენებს, რომ ყოვედღიური კონტაქტი ჯერ კიდევ არ ნიშნავს ნამდვილ სიახლოვეს ადამიანებს შორის…

Image

დრო – ზოგჯერ სასტიკი, ზოგჯერ მკურნალი!

Standard

მიდის დრო. ვცხოვრობ მის გარეშე. მტკივა მის გარეშე. მენატრება… მინდა მისი ნახვა, ძალიან მინდა. დგება ეს ნანტრი წუთიც და გულზე მალამოდ მედება ჩემი მონატრებული აფხაზეთი. მეგებება ჩემი ქუჩა, ოჯახი, საყვარელი ძაღლი და იმ მომენტში ვგრძნობ ბედნიერებას მთელი სიმძაფრით. ვხვდები ახალ წელს აქ. ვცდილობ ოჯახთან გატარებულ თითოეულ წამს გავუფრთხილდე, თითოეული წუთი გავწელო, მაგრამ დრო ხომ არაფერს ინდობს და ჩემს სურვილებსაც უგულვებელყოფს. ორიოდე დღეც და ისევ ურბანული ცხოვრების წესისთვის მომიწევს ფეხის აწყობა. მე კი ისევ გამაწვალებს ჩემი კუთხის ნახვის სურვილი, მაგრამ ის დაუნდობელი “არსება” ხომ არსებობს და არსებობს. შესაბამისად ისიც არ შეანლებს დღეების, კვირების და თვეების გადაგორებას და მე ისევ გავხდები ღირსი ჩემი აფხაზეთის ხილვის!Image

ერთხელ!…

Standard

Image

– თუ შეიძლება ადგილი დამითმეთ! ფიქრებში გართულს არც მიმიქცევია თავიდან ყურადღება ამ სიტყვებისთვის, მაგრამ როდესაც იგივე სიტყვები მეორედ და უფრო მაღალი ტემბრით ჩამესმა, გონს მოვეგე, ავიხედე და ლამის დავიყვირე ისე შემეშინდა.თავზე საშუალო ტანის, შუა ასაკის ქალი მადგა, საკმაოდ გამომწვევად ჩაცმული, მაგრამ ჩემში შიში მისი გამომწვევი ჩაცმის სტილს ნამდვილად არ გამოუწვევა. მისი ცალი თაფლისფერი თვალი მე მიმზერდა და უკვირდა ამდენი ხანი რომ არ ვუთმობდი ადგილს. მეორე კი,სამყაროს აღსაქმელად საჭირო აუცილებელი ორგანო, რომელსაც უფრო ცისფერი დაჰკრავდა, ღმერთმა იცის საით იცქირებოდა. სწორედ მისმა სხვადასხვა ფერის თვალებმა გამოიწვია ჩემში უეცარი შიში. სხვა რა გზა მქონდა , ადგილი დავუთმე…აშკარად ფსიქიკურად ჯანმრთელი  არ იყო.მთელი გზა ფარულად ვაკვირდებოდი და ვფიქრობდი, საიდან მეცნობოდა ასე ძალიან. მე ის ამ ამბიდან ერთი თვით ადრე, მარჯანიშვილზე ვნახე: მოკლე შორტებით, ღრმა დეკოლტიანი მაისურით, კიკინებით, ფერუმარილში ამოვლილი სახით, რათქმაუნდა სხვადასხვა ფერის თვალებით და ხელში „კოკა- კოლას“ 2 ლიტრიანი ბოთლით,რომელსაც სადაც იყო ჩაცლიდა. სწორედ ამ დროს ჩავუარე მას და უკან მოხედვის შემეშინდა, აგრესიული გამომეტყველებიდან გამომდინარე და შესაბამისად ვერ გავიგე თუ რა ბედი ეწია „კოკა – კოლას“ უკანასკნელ წვეთებს ამ ქალის ხელში, დალევდა აბა რას იზამდა. ახლა კი ის ჩემს ადგილზე იჯდა, რომელიც ძალის საშუალებოთ მოიპოვა და მადლობაც არ გადამიხადა.

ამ შემთხვევის შემდეგ თითქმის ყოველ კვირას მქონდა ამ ადამიანის ხილვის ბედნიერება: ხან ავტობუსში, ხან ქუჩაში, უზარმაზარი ცელოფნებით ხელში და ხანაც პარკებში. ზის და თითქოს გაზეთს კითხულობს, ვინც მიაჩერდება და გაკვირვებული უყურებს, რაც სავსებით ბუნებრივია, აგინებს, უარეს შემთხვევაში, ქვებს ესვრის.

ბოლო ნახვამდე ვფიქრობდი, რომ იგი ერთი ფსიქიკურად შერყეული და მსუბუქი ყოფაქცევის ქალია, რომელმაც არ იცის, თუ როგორ მოიქცეს საზოგადოებაში, არ იცის ადამიანური გრძნობების შესახებ, სიყვარული იქნება ეს თუ თანადგომა, მაგრამ ბოლო ერთი წელია მასზე აზრი შემეცვალა. ჩვენი ბოლო შეხვედრის ადგილი ისევ ავტობუსში შედგა, თუმცა ამჯერად მისთვის ადგილი არ დამითმია, უკვე ფეხზე ვიდექი და ამიტომ.სკამზე ხანში შესული ქალი იჯდა, რომელსაც დაახლოებით 5 წლის ბიჭი ეჯდა კალთაში, ბავშვი უნარშეზღუდული იყო, თუ არ ვცდები ცერებრალური დამბლით  დაავადებული. უცებ ვიღაც გვერდით დამიდგა და დაიხარა ბიჭუნასკენ. ეს ის ქალი იყო, რომელიც მე ჯერ კიდევ იმ წუთამდე უხეშად რომ ვთქვა უგულოდ მიმაჩნდა. ის ბავშვს მოეფერა, ჯიბიდან შოკოლადი ამოიღო და პატარას გაუწოდა. როდესაც მათი ჩასვლის დრო მოვიდა, იგი ადგა და ბავშვი ჩააყვანინა ქალს, რომელსაც იმ წამს ვერც ერთი მგზავრი ვერ მიხვდა, ჩემი ჩათვლით. ვიდექი და ნელ- ნელა მეცვლებოდა მასზე აზრი, რა უსამართლოდ ვექცეოდი, მისი გარეგნობის და ერთი შეხედვით უხეში საქციელის გამო, ბავშვური უვიცობიდან გამომდინარე. მისკენ რომ  მოვიხედე, თავი უფრო დამნაშავედ ვიგრძენი, ის ტიროდა და თავისთვის ბუტბუტებდა – როგორ შემეცოდა საწყალი ბავშვი, რა საყვარელია და რა ცოდოა, რომ ასეთ დღეშიაო.

ეს ქალი, რომლის სახელიც კი არ ვიცი, დღემდე მხვდება- ქუჩაში, ავტობუსსა, თუ ბაღებში, უკვე თბილად ჩაცმული, უამრავი პარკით ხელში, ხან გაბრაზებული, ხანაც მომღიმარი… მთავარი კი ისაა, რომ ამ თითქოს უხეში პიროვნების მიღმა, საოცრად თბილი და კეთილი ადამიანი ცხოვრობს, რომელიც ისევე იმსახურებს საოგადოების სრულუფლებიან წევრობას, როგორც ყველა დანარჩენი.

2010 წელი.

 

 

                                                                                            

სიკვდილით ხსნა

Standard

Image

ისინი საუკეთესო მეგობრები იყვნენ, მაგრამ ხშირად საუკეთესო მეგობრებსაც მოსდით უთანხმოებები. იკამათეს, ისე რომ მალე ეს კამათი ჩხუბში გადაიზარდა. სიტუაცია ისე გამწვავდა, ერთ-ერთს უნდა დაეტოვებინა იქაურობა. გვანცამ დაავლო ჩანთას ხელი და კარი გაიჯახუნა. ტირილში და ნერვიულობაში ვერც მიხვდა, რომ შუაგზაზე მიდიოდა. ამ დროს სწრაფი სიჩქარით მომავალმა მანქანამ საჭე ვერ დაიმორჩილა და…

ის ჯერ კიდევ სუნთქავდა, ხედევდა როგორ დასტრიალებდნენ უცნობი ადამიანები თავს, შემდეგ საკაცეზე დააწვინეს და გვანცა ცდილობდა ექიმის თეთრი ხალათიდან მზერის სხვა დეტალზე გადატანას, მაგრამ ეს სითეთრე ჯიუტად არ ტოვებდა მის მხდეველობას. რამდენიმე წამში ხალათის უკან პერსპექტივაში არსებული მანქანის მინა, ექიმის წაბლისფერი თმა და ხელები, რომლებიც გვანცას თავზე ეფერებოდნენ მთლიანად შეივსო თეთრით და კადრიც გაჩერდა…

თეომ  გვანცას მშობლებს ყველაფერი მოუყვა, მათ კი გადაწყვიტეს, რომ გოგონა პანაშვიდზე არ მიეშვათ.

გვანცას სიკვდილიდან ერთი წლის შემდეგ თეომ გარისკა და მის საფლავზე ასვლა გადაწყვიტა. ის ტიროდა, ებოდიშებოდა გვანცას. მიწას ხელით ეფერებოდა, მის ფოტოს საფლავის ქვაზე კოცნიდა. გული რომ იჯერა გარშემო მიმოიხედა. იქაურობა გვანცას ფოტოებით და მისი საყვარელი ნივთებით იყო სავსე.  მათ შორის კი მისი დღიური ერია, რომელიც თეოს პირდაპირ მაგიდაზე იდო. ბევრი არ უფიქრია ისე აიღო და გადაფურცლა…ეს დღიური ხუთი წლის იყო. გვანცა წერდა ბანკეტის ღამეზე, უნივერსიტეტის პირველ დღეზე, შეყვარებულზე, მის თეოზე. ყველგან ასე იხსენიებდა: “ჩემი თეო”… Image

რამდენმე დღე სასაფლაოზე სიარულის შემდეგ თეომ ბოლო გვერდი გადაფურცლა . იგი იმ ავბედითი დღით იყო დათარიღებული. ნაწერი კი ასე იწყებოდა: “სანამ შევძლებ დამალვას, არ ვიტყვი. მალე მოვკვდები. ლეიკემია მაქვს. მინდა სიკვდილით ვიხსნა ტანჯვა, რომელიც მომავალში მომელის. ბედნიერი ვიქნები სანამ ავადმყოფობა დამრევს ხელს მანამ მოეღოს ჩემი სიცოცხლის დღეებს  ბოლო! არ მინდა ჩემმა საყვარელმა ადამიანება ნახონ ჩემი წამება. მინდა ყველას დავშორდე, მინდა ყველას ჩემგან წყენა ახსოვდეს, რომ როცა მომიგონებენ თქვან, გვიყვარდა, მაგრამ ბევრი ცუდიც გვახსოვს მისგანო. შეიძლება ჩემი გადაწყვეტილება არასწორია,მაგრამ ამით მათ თითქოს გავუადვილებ უჩემობით გამოწვეული ტკივილის გადატანას, ბოლოს და ბოლოს დრო ხომ ყველაფერს კურნავს და მერე გვანცას ხსოვნაც დავიწყებას მიეცემა. დღეს თეოს უნდა დავემშვიდობო! ” დღიურს თეოს ხელიდან მიწამდე ერთი წამიც არ დასჭირვებია. ის ახლა გვანცას საფლავზე ეგდო, თეო განაგრძობდა ტირილს…

Image

ჩემი კუთხე წელიწადის ამ დროს

Standard

Image

კარგია როცა გენატრება, ასე უფრო ხვდები მის ფასს, თუ რამხელა მასშტაბებით არის იგი დამკვიდრებული შენს გულში. მისგან შორს ხარ, ის კი თითქოს ყოველ დღე გახსენებს თავს.გეპატიჟება მასთან. უკვირს ამდენი ხანი როგორ გაძელი რომ არ გენახა. ალბათ ეჭვიანობს დედაქალაქზე, რომელმაც ასევე ძალიან შეგაჩვია თავი. თბილისსაც ვერ ელევი, მაგრამ ხვდები რომ ფესვები გიხმობს. უკვე მეტისმეტია, გინდა იმ ნანატრი ჰაერის შესუნთქვა, რომელიც ენგურის ხიდთან იღებს სათავეს. სუფთა, უკვე ზამთრის სუნნარევი ჰაერი.

იქ უკვე ერთ კვირაზე მეტია თოვს და ცდილობ გაიხსენო ის ემოციები, რაც ამ ზამთრის სტიქიის სტუმრობას თან ახლდა, თუმცა თბილისიც ცდილობს არ ჩამორჩეს და თეთრ ლაბადას აფარებს არე-მარეს…

წყდები რეალობას და წარსულში ინაცვლებ, როცა სკოლისკენ მიმავალ გზას დაადგებოდი. მხოლოდ ძაღლის ნაფეხურებს თუ შეამჩნევდი. დილით  ტრანსპორტის საბურავის განუწყვეტელი ტრიალის კვალს ვერსად ნახავდი – თოვლში აზელილი მიწა მხოლოდ უკან მობრუნებისას გხვდებოდა, დილით? დილით კი თითქოს ზღაპრულ ბილიკზე მიაბიჯებდი. არე-მარეს ფითქინა ხალიჩა ეფინა და შენც ტოვებდი მასზე ორნამენტებს შენივე ნაფეხურებით… ეს ხდებოდა შენი ცხოვრების ნანატრ ეტაპზე, როცა ჯერ კიდევ მოსწავლე გერქვა და შენც ტკბებოდი ბავშვობის უდარდელი წლებით აფხაზეთში…

მალე საუკუნეს კიდევ ერთი წელი მიემატება. შენ კი ბედნიერი ხარ ჩემო თავო, რომ 2014- ს აფხეზთში შეხვდები…

“ნოტებს შორის პაუზა”

Standard

tumblr_mxe0fpHjDr1shx97fo1_500

სიტყვებს თავს ვერ აბამ, არა და გსურს რაღაც განსაკუთრებული თქვა. მოუსმენ მას და გონებაში დაგროვილი იდეების ზღვა ელვის სისწრაფით იწყებს დინებას სამეტყველო აპარატისკენ…

გინდა გარკვეულ სიტუაციას მეტი ტრაგიზმი შემატო, მაგრამ ეს მარილიანი სითხე ვერა და ვერ გადმოგდის თვალებიდან. მოუსმენ მას სევდიანს და ხვდები, რომ ეს სითხე საცრემლე ჯირკვლებში აღარ გეტევა…

ხარ უაზროდ კარგ ხასიათზე და სურვილი გაქვს დიდხანს გაგყვეს ეს განწყობა. მოუსმენ მას, ამჯერად რიტმულს, ენერგიულს და ისიც მზად არის და შესანიშნავად გამოსდის შენი აცეკვება…

ეს ის უხილავი ძალაა, რომელიც ამ ჯადოქარს, რომელსაც მუსიკას ეძახიან მუდმივად თან ახლავს. ძალას, რომელსაც შეუძლია ირეალურ სამყაროში გამოგზაუროს და დარწმუნებული ხარ, სანამ არსებობს კაცობრიობა, იარსებებს ისიც. შესაბამისად შენ არასოდეს იქნები მარტო, თუ გაიჩენ ისეთ ერთგულ მეგობარს, რასაც მუსიკა ჰქვია…

ვზივარ სავარძელზე, მეტროში, მუდმივად “გვერდში” მყავს ჩემი განუყრელი ყურსასმენი. ენერგიული მუსიკა გასაქანს არ მაძლევს, რომ არ ავცეკვდე, მაგრამ როგორ გინდა მეტროში? მეც ფეხების და თავის ქნევით ვკმაყოფილდები, ნეტავ სახლში ვიყო… ამ დროს გვერდით მჯდომა ქალბატონმა მიმახვედრა, რომ ეს ჩემი ოთახი არ არის და საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში თავშეკავება მმართებს… ამ დროს კი ისევ მუსიკამ მიხსნა თავშეუკავებლობისგან. ჩაირთო ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი კომპოზიცია ფორტეპიანოზე შესრულებული. ბევრი სევდაა ამ ჰანგებში, საოცარი გადასვლები, მელოდიურობა, რომელსაც შეუძლია ცამდე აგტყორცნოს. შენ კი ამ დროს დედამიწაზე ხარ და გესმის თუ როგორ ერწყმის  მეტროს ვაგონების ხმაურს მისი ჟღერადობა. ამჯერად ხელ-ფეხიც არ მიტოკავს , მხოლოდ თვალები მაქვს დახუჭული (იმედია ახლა მაინც არ დავიმსახურებ გვერდით მჯდომი ქალბატონის გულისწყრომას), ასე უკეთ შევიგრძნობ მუსიკას.

მატარებელი დიდუბეს უახლოვდება, რელსების გამაყრუებელი ხმაური, რომელიც გვირაბში მესმის აქ განეიტრალებულია და მეც ვეცემი ნეტარებას. უცებ ის მომენტი გამახსენდა ამ მუსიკაში  3:33 წამზე რომაა, მაგრამ მანამ თუ ისევ გვირაბში ამოვყავი თავი ვერც შევიგრძნობ მის ემოციურ ძალას ბოლომდე. 2:59 –  ცოტა ნელა იაროს რა 😦 3:15 – გვირაბში ვართ? არა საბედნიეროდ, პარალელურად კი ვფიქრობ იმ სევდიან თუ ტრაგიკულ პერიოდზე რაც გამომივლია, გამიგია და ა.შ. და აქაც მუსიკა შესანისნავად მანიპულირებს…

ამასობაში 3:30 და ველოდები პაუზას, რომლის შემდეგ ნოტები რიტმულად შეცვლიან ერთმანეთს და აი ისიც, როგორც იქნა ღია ცის ქვეშ დააფიქსირა ჩემმა სმენამ ის ეპიზოდი, რომელსაც “ნოტებს შორის პაუზა” შევარქვი და მატარებელიც მხეცივით შევარდა უკუნეთ გვირაბში… https://soundcloud.com/corkydorky/braveheart-piano-track მუსიკა გრძელდება, ცუდად მესმის, მაგრამ წამიერი სიჩუმე, რაც მას განსაკუთრებულ ხიბლს სძენს მოსმენილია, ასე რომ აღარ ვდარდობ… 🙂

 

შეცდომებზე ნასწავლი ცხოვრება!

Standard

tumblr_mwq6r746ES1rl50hno1_400

დედამიწა ბრუნავს!ბრუნავს, მაგრამ თემოს ვერ გაუგია წაღმა ბრუნავს იგი, თუ პირიქით…ნივთები ჰაერში დაფრინავს, თემოს პატარა საკუჭნაო… ჭაღმა, თუ შეიძლება მას ჭაღი ეწოდოს ფეხები გამოიდგა და გარბის… მაგდამ კედებს ცეცხლი წაუკიდა და გაუწოდა თემოს – ჩაიცვი და დროზე გაიქეციო… ისევ თემოს პატარა საკუჭნაო… ჭუჭყისგან თითქმის გაშავებული და ერთ დროს თოვლივით თეთრი ფარდა უცებ ხალიჩად გადაიქცა და თემოს ფეხებთან დაიგო… დედის სიტყვები: „იცხოვრე ისე, რომ სიბერეში უკან მოხედვის არ შეგრცხვეს!“ პატარა საკუჭნაომდე კი ფული, ბევრი ფული… ქალები, ბევრი ქალები. მაგდა უკვე დაფეხმძიმებული, თემომ ის დაიკიდა, უყვარდა , მაგრამ მაინც დაშორდა… ბავშვი? გოგონას მუცელი მოეშალა? არა აბორტი გაიკეთა… მანამდე კი დედის მოულოდნელი გარდაცვალება… სიკვდილი- მაგდას სიკვდილიც… აბორტის შედეგად სიკვდილი… მაგდამ ისევ გაუწოდა კედები, ნახევრად დამწვარი: ჩაიცვი და გაიქეციო. ძალიან მოკლე დროში გამდიდრება, ბევრი ფული, გართობა, სიგიჟე, სიგიჟე… მეგობრები, რომლებსაც მან ზურგი აქცია, არა და გიოს როგორ სჭირდებოდა მისი დახმარება, თემო კი ამაზე არც დარდობს…
ღამის ორი საათი, ბუნებრივია ბნელა, მაგრამ ქალაქის ერთ- ერთი ცენტრალური უბანი რათქმაუნდა განათებულია. თემოს ზურგს უკან კი რაღაც ციმციმებს, ასოები პერიოდულად ინთება და ქრება… ძალიან ბევრი წაგებული ფული!!! დედის სიტყვები: „იცხოვრე ისე, რომ სიბერეში უკან მოხედვის არ შეგრცხვეს!“
წამალი, ბევრი წამალი, თავისთავად კაიფი, მერე ლომკა, ისევ კაიფი. მეგობრები მის დახმარებას ცდილობენ, ის კი არავის იკარებს, მას არ უნდა მეგობრები ჰყავდეს… ბარის მოცეკვავე ქალი… დარჩენილი ფული მან მოჰპარა და “დაადო” როგორც წესი… დედის სიტყვები: „იცხოვრე ისე, რომ სიბერეში უკან მოხედვის არ შეგრცხვეს!“ ბოლოს და ბოლოს დაფიქრება მშობლის სიტყვებზე… მთელი ცხოვრება თვალწინ გაურბენს – სხვისი ძარცვა, ტანჯვა, წამება… ძალიან მოკლე დროში ძალადობით მოპოვებული სიმდიდრე… მაგდა! მისი სიკვდილი, დედის სიკვდილი, წამალი, ტოტალიზატორი, ბარის მოცეკვავე ქალი… პატარა საკუჭნაო, მერე იქედანაც გამოგდება. თემო ვერ სუნთქავს…
პარკი! დილის რვა საათი, ერთი სკამი ცარიელი, მეორეც ცარიელი, მესამეც, თუმცა არა, ვიღაც წევს, ოფლში იწურება, მას ალბათ კოშმარი ესიზმრება. – არა მაგდა ვერ ჩავიცმევ, დავიწვები! დედა, მაგდა მაპატიეთ, გიო შენც მაპატიე… დავიწვები მაგდა…
გამოეღვიძა, მაგრამ განსხვავება არ შეუმჩნევია რეალობასა და კოშმარს შორის, მან ხომ სიზმარში მისი განვლილი ცხოვრება ნახა… ატირდა, მერე ადგა, ბორგვისას ჩამძვრალი და სიძველისგან დაფლეთილი შარვალი, რომლის შესაკრავის როლს ახლა ალუმინის ჯაჭვი ასრულებდა, წელზე დაიდო, დახეული კეტების ჭუჭყიანი თასმა შეიკრა და წავიდა. დედის საფლავზე ავიდა, ბევრი იტირა, მოუბოდიშა, საფლავის ქვის გვერდით ჩაბეტონებულ ჯვარს მოკრძალების ნიშნად ხელით შეეხო… დედის ფოტო გულის ჯიბიდან ამოიღო, მას მაგდას ფოტოც ამოყვა, ორივეს ეამბორა, შემდეგ მაგდას საფლავზეც ავიდა, მოინანია, ფაქტიურად თემომ მისი უყურადღებობით უბიძგა გოგონას, რომელსაც დიდძალი სურვილი ჰქონდა იგი მამად ექცია ,აბორტისკენ, ამ ყველაფერს კი ასეთი სავალალო შედეგი მოჰყვა… წავა, აუცილებლად წავა…მას გამოსწორების შანსი ეძლევა.
რამდენიმე დღის შემდეგ, თემო თბილისის მერიიდან გამოვიდა, მეორე დღეს დაიბარეს, ხელში პარკი გადასცეს და უთხრეს: „ხვალიდან საქმეს შეუდგებით“. ის ისევ დაფიქრდა დედის სიტყვებზე… პარკი გახსნა და იქიდან ნარინჯისფერი ჟილეტი ამოიღო, რომელსაც ზურგზე ფიროსმანის ტილოს მოხუცი გმირი ეხატა და წრიულად ეწერა: „ვარ ჩემი ქალაქის მეეზოვე“!

tumblr_mwqbhsTZKZ1s9clp2o1_500

მძიმე ხვედრი

Standard

Image

“შენც წამოდი რა ბაბუ! გეხვეწები რა” – მაგრამ ბაბუა უძრავად იდგა ჭიშკართან და აწყლიანებული თვალებით უყურებდა თეკოს. მისმა მუდარით სავსე სიტყვებმაც ვერ დაიყოლია თავის მიწა – წყალზე უზომოდ შეყვარებული ბაბუა. მანქანის კარი დაიხურა, ფანჯარაც აიწია, იქიდან მომზირალი შვილიშვილების მზერას ბაბუამ ვერ გაუძლო და თავი ჩაქინდრა. ბოლოჯერ შევხედეთ მას და ავტომობილიც დაიძრა. ჩვენ საკუთარ ქვეყანაში დევნილობა გველოდა, ბაბუას კი…

დარჩა სრულიად მარტო, რეგიონში თუ არა მთელს სოფელში მაინც. მიუხედავად ამისა არცერთი წუთით არ შეუპყრია შიშს. მას მისი ოჯახი უყვარდა, მისი კუთხე სტკიოდა და სწორედ ეს აძლებინებდა იმ რთულ პერიოდში დაცარიელებულ სოფელში. ყოველდღე გვითვლიდა ოჯახს, რომ არ ეშინოდა და ყველაფერი როგზე იყო. ჩვენი დევნილობის მეთორმეტე დღეს მამამ გადაწყვიტა მდინარე ენგურით სოფელში გადასვლა და როგორი წინააღმდეგობაც არ უნდა გაეწია ბაბუას მისი სამშვიდობოს გადმოყვანა.

ღია ჭიშკარი ცუდად ენიშნა მამას. ირგვლივ გამაყრუებელი სიჩუმე იდგა. ჭიშკრიდან სახლამდე გასავლელი გზა ბევრად უფრო რთულად ეჩვენებოდა იმ გზაზე, რომელიც მან ტყითა და მდინარით გამოიარა. ავისმომასწავებელი მინიშნებები ელვის სისწრაფით ცვლიდნენ ერთმანეთს… სახლი ცარიელი იყო. მისაღებ ოთახში მაგიდა წაქცეული, რომლის ქვეშ მოყოლილი ჭიქები ნამსხვრევებად იყო ქცეული. მისთვის უკვე ყველაფერი ნათელი იყო, მაგრამ ცდილობდა იმედი მაინც არ დაეკარგა. თხილნარისკენ გზას დაუყვა და შორიდან ბოსელთან მირჭობილ სისხლიან დანებს მოჰკრა თვალი. “დაღამდა”… გამოფხიზლებულ მამას ისღა დარჩენოდა ცხედარი ეპოვა, მაგრამ მისი ძებნის პერიოდმა შვიდი თვე მოიცვა.

გაირკვა, რომ ბაბუა 11 ოქტომბერს აწამეს საკუთარ სახლში. ერთი დღით ადრე მამას ჩასვლიდან. სამი თვის შემდეგ მდინარე ენგურში მოტივტივე მისი სხეული კეთილსინდისიერმა აფხაზმა მიწას მიაბარა. უცნობი ჯარისკაცების გვერდით ოთხი თვე იყო დასაფლავებული, რის შემდეგაც მამას ძებნამ შედეგი გამოიღო.

ჩემი ოჯახი დღესაც აფხაზეთში ცხოვრობს.ნაპარტახალ სოფლებსა და დანაცრებულ სახლებს შორის, მაგრამ ჩვენ არ მივატოვებთ ბაბუას საფლავს, არ მივატოვებთ მიწას, რომლის სიყვარულსაც მისი სიცოცხლე სასტიკი წამებით შეეწირა…